سلام!
I was sweeping through some old stuff I stacked years ago ("to read list", I've usually got them piled up) and one of your blog entries from nearly four years ago came up. It was fascinating. You were burning some cerebral fuel challenging readers' wanton views on free love.

Still, your solid rationality might not be enough to illuminate the exact picture you may have in mind to a stranger like me who had no background knowledge of the writer. And this is very ironic that in this post you're actually confessing that you couldn't think of anything anyone hasn't already heard before! Either you expect everyone to have read your entire blog (like your loyal readers that won't miss a single post and will miss you badly if you're gone for a few days) or the information you were talking about won't go farther than your nickname :). I just have a habit of checking authors' biographic pages before embarking on any serious reading since I find it highly difficult to have the right state of mind when writers truncate themselves to a featureless disembodied voice in the void (ok, no pun intended with that 'disembodied' remark!).

An "About Author" page would definitely spare me (and hopefully other strangers) of some ambiguities hovering over some of your "subjective" interpretations. Some basic stuff like small name, age, birthplace, your career, your current topical interests (study/research) or a timeline and you know anything you've covered in these years summarized in one post without compromising your incognito. You're an able writer and I'm sure you can easily come up with dozens of those fundamental minutiae without giving away too much of course!

I see you're having a sensational rebellion against your premature retirement in blogosphere which I double approve! If your schedule's getting tighter even monthly updates would still do. I wish you a prolific year of quality writing. Thanks.

سعيد جان شاعر هم مي گويد :كم گوي و گزيده گوي چون در
تا زاندك تو جهان شود پر
خلاصه و مفيد و مختصر بگو حرف حسابت چيه .(فكر كنم منظور آقا شبح همين باشد)

زیتون جان!(۱۹)
هر دفعه روی این لینک تو کلیک می‌کنم و با اخطار فیلترینگ روبه‌رو می‌شم چند تا ناسزا نثار ارواح طیبین و طاهرین می‌فرستم! روزی چند بارم روی لینک تو کلیک می‌کنم! ضرب چند در چندم می‌شه چندین!
ضمنا بچه زدن نداره ّمرسی و چشم!

از همه‌تون متشکرم از بعضی‌ها متشکرتر! خداوند لعنت کناد فیلترگذاران را که بین دوستان فاصله انداحته‌اند. کت‌بالو و شبنم عزیز هم بدجوری فیلتر شدن و نتونستم سر بزنم...
امشب می‌خواستم یه چیز نازه بنویسم که نشد. فردا هم نمی‌شه امیدوارم پنج‌شنبه بشه! یه اتفاق بامزه و جالب برام افتاد که نوشتنیه!

شبح عزيزم
خيلی ممنون از لطفت.
اما شبح جان اين لطفت باعث نمی‌شه ازت انتقاد نکنم!
بايد بگم خيـــــــــــــــــــــــــــلی بد شدی!
بابا اين کارا يعنی چه؟
اين همه حرف برای زدن هميشه داشتی و حالا هم داری.
اين خسيس‌بازی‌ها يعنی چی؟
چرا نمی‌نويسی؟؟
ای کاش رهگذر ثانی بياد بگم يه گوشماليت بده.
ما الان نيازمند تحليل‌های سبز شبحی هستيم!

در مورد قضيه‌ی تحريم موبايل برای يک روز خيلی بامزه بود. ساعت ۳ صبح برای همه آفلاين در ياهو مسنجر فرستادن که امروز موبايلتون رو خاموش کنيد.
بگو آخه کسی که ۷ صبح پا ميشه می‌ره سر کارش آخه کی بره پای اينترنت؟
اقلا بايد از يک هفته قبل تبليغ کنن و ...

سعيد گرامی!
لطفا از گذاشتن اصل مقالات خودداری کن. اگر مايل هستی لينک آن‌ها را بنويس تا من يا نسرين بسيار عزيز که لطف دارد و کمک می‌کند. آن لينک‌ها را در قسمت لينک‌دانی قرار دهد. متشکرم.

سلام ... باشد ...داشتیم ... اگر میخواستید بگزارید و بروید و اینرا هم میدانستید ، این چه بود که بدوش ...اخ بگزریم ...

ايران و سوريه فقط امتياز می خواهند،
گفتگوی اشپيگل با کاندوليزا رايس،
برگردان: الاهه بقراط

مجله اشپيگل (شماره چهار / ۲۲ ژانويه) در گفتگويی با کاندوليزا رايس وزير امور خارجه آمريکا به استراتژی جديد آمريکا در خاور ميانه پرداخته است. خانم رايس پس از توضيح اين استراتژی در فلسطين و عراق که شامل از سرگيری مذاکرات «نقشه راه صلح» و همزمان انزوا يا جذب گروه حماس و نزديکی دولت های سوريه و اسراييل و انزوای حزب الله لبنان و هم چنين خلع سلاح گروه های شبه نظامی اعم از شيعه و سنی در عراق و تضمين امنيت ساکنان بغداد می شود، به موضوع ايران می پردازد. بخشی از گفتگوی اشپيگل را که به موضوع مذاکره ايران و آمريکا و نقش رژيم ايران در منطقه می شود، می خوانيد:

س: آيا زمان گفتگوی مستقيم با ايران نرسيده است؟
ج: خير، من چنين اعتقادی ندارم و بيش از هر چيز فکر می کنم ايرانی ها هر روز معاهدات بين المللی را زير پا می گذارند. به عقيده من آنها در عملياتی مشارکت دارند که در عراق منجر به مرگ سربازان آمريکايی می شود. آنها به شدت در پی آن هستند که بی ثباتی بر لبنان حاکم شود. آنها گسترش اين بی ثباتی را به همراه ديگر مخالفان آشتی، از مناطق فلسطينی پيش می برند.
هر کسی می داند که ايران چه بايد بکند. لازم نيست ما بگوييم. فقط در حاشيه اين را بگويم که اگر ايران به مطالبات جامعه بين المللی عمل کند، من برخلاف تمام سياست خارجی بيست و هفت ساله امريکا، با همتای ايرانی خودم پشت ميز مذاکره می نشينم. به اين ترتيب مسئله اين نيست که چرا ما با آنها گفتگو نمی کنيم، بلکه بيش از هر چيز اين است که چرا آنها با ما صحبت نمی کنند.

س: شما چه اطلاعاتی درباره حمايت رژيم ايران از گروه های شبه نظامی در عراق داريد؟
ج: ما فکر می کنيم شبکه ای وجود دارد که از سوی گروههايی در ايران تأمين مالی می شود و احتمالا آموزش می بيند. بعضی از بمب هايی که در عراق به کار برده می شود با مهارت کامل ساخته شده اند. برای اينکه کاملا روشن گفته باشم، اين بمب ها با تکنيکی که بتوان همينطوری در يک جايی آنها را به دست آورد، تهيه نشده اند. به همين دليل پرزيدنت بوش تأکيد کرد که ما اين شبکه را تعقيب خواهيم کرد و اين کار را در عراق انجام خواهيم داد.

س: و از مرز ايران نخواهيد گذشت؟
ج: اين سؤال پيش از اين با ژنرال پيس Pace رييس ستاد ارتش نيز مطرح شد. او پاسخ داد چنين موضوعی با ارتش آمريکا حتی مطرح نيز نخواهد شد چرا که اين عمليات تنها در خاک عراق می تواند انجام شود. ما خواهان گسترش بحران نيستيم. برنامه ما اين است به فعاليت های ايران که به ما زيان می رسانند، واکنش نشان دهيم.

س: آيا اين خطر وجود ندارد که با واکنش شما عليه شبکه ای که از سوی ايران در عراق فعاليت می کند، اين بحران گسترش پيدا کند؟
ج: من فکر می کنم اين ايرانی ها هستند که بايد فعاليت خودشان را در عراق متوقف کنند. ما ساکت نخواهيم نشست و اجازه نخواهيم داد آنها در عملياتی شرکت کنند که طی آن سربازان ما کشته می شوند.

س: اجازه بدهيد درباره تحريم ها عليه ايران صحبت کنيم. قطعنامه شورای امنيت به فصل هفتم منشور سازمان ملل تکيه کرده است. آيا پيشنهاداتی داريد که چگونه شما...
ج: ... ما درباره اينکه در مرحله بعد چه بکنيم، با متحدان خود صحبت خواهيم کرد.

س: شما طرفدار تحريم های شديدتر هستيد. آيا شرکت ها و بانک های آلمانی بايد مناسبات بازرگانی خود را با ايران محدود و يا کاملا متوقف کنند؟
ج: اين موضوع بستگی به تصميم بخش خصوصی دارد. ولی اجازه دهيد بگويم که من در بخش صنايع کار کرده ام. من دنيای آنها را می شناسم و فکر می کنم اين شرکت ها بايد درباره خطرات تحريم های بيشتر تأمل کنند. ايالات متحده آمريکا محدوده معينی را برای بانک های ايرانی معين می کند. قوانين ما در مورد کسانی که با بانک هايی که ما برايشان حد و حدود معين کرده ايم، به شدت سختگير هستند. هر کسی بايد ايران را همانطور ببيند که هست: کشوری که قطعنامه سازمان ملل با اتکا بر فصل هفتم و پيش بينی تحريم های گسترده در موردش صادر شده است. ايرانی ها الان در يک جمع خيلی خيلی کوچک تحريمی ها قرار دارند: با کره شمالی، و سودان، با جمهوری دمکراتيک کنگو و ليبريه. اين دو کشور آخری ظاهرا به زودی از قيد تحريم ها رها خواهند شد. قطعنامه ای که با اتکا بر فصل هفتم منشور سازمان ملل صادر شده باشد، مسلما کارت آفرين برای يک رفتار خوب نيست.

س: کميسيون بی طرف بيکر- هاميلتون در ماه دسامبر اين پيشنهاد را مطرح کرد که يک کنفرانس بين المللی درباره آينده مناطق بحرانی دور تا دور عراق تشکيل شود. شما اين فکر را نمی پسنديد. آيا ترجيح می دهيد گام به گام پيش برويد و با هر کدام از بازيگران خاور ميانه جداگانه صحبت کنيد؟
ج: شما فقط به اين موضوع فکر کنيد که تا حالا چقدر تلاش سياسی شده است. عراقی ها سياست خودشان را پيش می برند. آنها با ايران صحبت می کنند، با سوريه صحبت می کنند. اتحاديه عرب خودش ابتکار آشتی در منطقه را بر عهده گرفته است که همه را در آن شرکت می دهد. پيمان بين المللی که عراق و سازمان ملل متحد با يکديگر پيش می برند، فرصتی است برای تمام همسايگان عراق، از جمله سوريه و ايران. ما طی برگزاری مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نيويورک ملاقاتی با ايرانی ها و سوريها داشتيم. می بينيد که چنين نشست هايی وجود دارد. اگر ايرانی ها و سوريها واقعا می خواهند به برقراری ثبات در عراق کمک کنند، به اندازه کافی امکان و فرصت پيدا می کنند. اين نظر که آنها تنها در صورت آمادگی آمريکا برای مذاکره با آنها، ناگهان حاضر می شوند به ثبات عراق کمک کنند، کاملا غلط است. نمی توان فقط درباره مذاکره حرف زد، بلکه بايد اين را هم گفت که از اين مذاکره قرار است چه چيزی حاصل شود.
فرض کنيم ما با ايرانی ها پشت يک ميز نشستيم. واقعا آيا کسی هست که فکر کند آنها بعدش خواهند گفت: باشه، ما درباره ثبات عراق حرف می زنيم، ولی هيچ خواستی در مورد برنامه اتمی مان نداريم؟! يا سوريه را فرض کنيم: آيا آنها خواهند گفت درباره ثبات عراق حرف بزنيم ولی خواستی درباره لبنان نداريم! معلوم است که تنها دليل آنها برای مذاکره با ما اين است که می خواهند امتياز بگيرند. اين ولی ديپلماسی نيست، باجگيری است.

س: فکر نمی کنيد بهتر باشد با صحبت درباره بلندی های جولان، سوريها را به طرف خود جلب کرد؟
ج: همانطور که پيش از اين هم گفتم آنها احتياج ندارند که ما به آنها بگوييم چه بايد بکنند. خودشان می دانند. نگرانی من در اين است که آنها فقط می خواهند با ما حرف بزنند تا امتياز بگيرند. و اين بهايی است که ما نمی خواهيم بپردازيم.

Yeki az doustan azam porsideh ke aya hamchenAn be shart-e khod be adam-e hamleyeh Amrika be Iran pAybandam ya na?! ke pasokhesh ineh; OF COURSE.

Tars-e man ammA injast ke Iran taht-e feshar-e in jang-e rawAni be Amrika hamleh konad.

Hala manzourm az Iran na be dastour-e Khamenehie balkeh dar asar-e yek tammarod-e nezami az taraf-e bakhshi az nirouhayeh Sepah-e Pasdaran ya hattA yek ya chand ta khol va khing-e entahAri.

Man mitarsam ke hamAn ghaziyeyeh eshghal-e sefArat Amrika bar rahbriyeh nezam inbar niz tahmil beshawad va dorost mAnand-e Khomeini va az tars-e mottaham nashodan be rast-rawi Anham az taraf-e chapoul-hA Khamenehie niz aghl-e rast-kish khod alAweh ba esteratejhiyeh hefz-e nezAmash ra fadAyeh khayeyeh chap-e Ahmadi-nejhad bokonad; mowj-sawAri khatarnak ast va ella yek jang-e shosteh rofteh va ba dAshtan-e esteratejhy va taktik-hayeh moshakhas valow be gheymat-e yeksan shodan-e Iran ba khak chizi ast ke barha dar tarikh hades shodeh va keshvar-e ma niz azin dast jang-hA mostasnA nemitawAnad bAshad

تقدیم به شبح نازنین،

در انتهای شبی مهتابی،
آنجا که با تنهایی خویش خلوت نموده ام
درو از چشم همه چشم ها
دور از پژواک همه صداها
چشمان بی تزویرش مرا می نگرند
سکوتش مرا فرا می خواند
گویی خود من مرا می نگرد

از نگاهش یکه می خورم
ترس تمام وجودم را فرا می گیرید
سایه ای از نگرانی روی دلم نقش می بندد
بی اختیار اشک می ریزم
هق هق می زنم

من از مرگ می هراسم
از روزی که دیگر کنارم نباشی
من از بطن تو زاده شدم
من از مرگ می هراسم
از روزی که مرا نیز از من بگیرند

نگاهم می کند، اما هیچ نمی گوید
نگاهش می کنم،
گویی برهنه در قبالش ایستاده ام
نگاهم می کند:

« آرام... آرام مادیان وحشی من...
طلیعه صبح به عظمت آسمانهاست...
نترس، ببین! زمان اینجاست، اسیر در پنجه های من...
آسوده بگیر، هستی مادر توست، نه من...
آرام... در آغوش هستی غرق شو،
در ابهتش گم شو، پنهان شو...

فردا که دوباره رو به خورشید چشم گشودی از یاد مبر
او که مرا خوار کرد، او که مرا آزرد، او که مرا از من جدا کرد،
کسی نبود جز جهل و نادانی من،
کسی نبود جز ترس و تردید بی پایان من،

آرام... آرام تر، ای جلوه زیبایی، ای مظهر محبت،
ای مرهم آرامش به سینه زخم خورده زمین
چشمان کودکان معصوم، زنان و مردان در زنجیر در انتظار قدمهای تواند... »

بمان و بنویس... که بودنت آرامشی است در طوفان برای قلبهای رنجیده مان و امیدی است برای روزهای روشن من، تو و او که هر کدام دور افتاده ایم از سرزمین مان...

BefarmA...! Chera shabah va be towr-e kolli BLOG-newis ha nabAyad darin sharAyet-e khatarnAk saket bAshand; az ghowl-e A. Nabawi

بن بست سکوت،
سيد ابراهيم نبوی

دولت و حکومت ايران تا زمانی که جنگ را باور نکند، کوتاه نمی آيد. اين باور را يا ما با هشدارهای مان به وجود می آوريم، يا سياستمداران با تحليل های شان می فهمند و يا آمريکايی ها با پرتاب موشک های شان اعلام می کنند. از اين رو گمان من بر اين است که هر نوع سکوتی در اين شرايط انگشت های آمريکايی ها را به دکمه پرتاب موشک های شان نزديک تر می کند.

سالهاست که معتقدم علت بسياری از تصميمات غلط حکومت ايران که غالبا به رفتار عليه منافع خودش منجر می شود، اين است که اولا: حکومت جمهوری اسلامی قدرت تصميم گيری در اوضاع بحرانی را ندارد، و ثانيا: مکانيزم های تصميم گيری در ساخت سياسی حکومت چنان پيچيده است که اجرای تصميمی که برای خروج از بحران گرفته شده است، مشمول مرور زمان و از دست رفتن فرصت های تصميم می شود. به باور من حکومت جمهوری اسلامی در حال حاضر قدرت تصميم گيری خود را از دست داده است. اين يک فاجعه تلخ در يک وضع بحرانی است. گمان من بر اين است که اگرچه بخش وسيعی از نيروهای حکومتی که از نظر من عقلانيت کافی برای درک شرايط خطرناک کشور را دارند، می دانند که ساعت صفر عمليات تهاجم سريع آمريکا شايد تا چند ساعت ديگر باشد، اما نمی دانند بايد در مقابل اين آگاهی شان چه رفتاری در پيش بگيرند. به نظر می رسد رهبران سياسی کشور دچار شوک شديدی شده اند که هرگونه واکنشی را از آنان سلب کرده است. در چنين شرايطی، که هيچ کس نمی داند چه کند، هر کسی که تصميم قاطعی داشته باشد، رفتار خودش را به ديگران تحميل می کند. معتقدم که نظاميان حاکم بر دولت به دليل منافعی که در انحصار قدرت دارند، رفتار غالب را به تمام حکومت تحميل می کنند.

فاجعه اين است که آنان که می توانند جلوی ادامه اين روند را بگيرند، قدرت تغيير در سياست خودشان را ندارند. آنها شهامت اين که بپذيرند بايد برای حفظ کشور، کوتاه بيايند و موضع سياسی شان را در مقابل آمريکا تغيير دهند، ندارند. ترديد آنان از يک سو، ناشی از اين است که می ترسند اگر کوتاه بيايند، رقيب سياسی داخلی بعدا آنان را تحت فشار قرار دهد و اين کوتاه آمدن در راه حفظ کشور منجر به بيرون رفتن قدرت از دست آنان شود و از سويی ديگر نمی توانند باور کنند که منافع کشور به دليل رفتار آنان در حال نابودی است.

از نظر من ساعت صفر حمله آغاز شده است. آمريکا گفته است که می خواهد به ايران قدرت خودش را نشان بدهد. به نظر من، اگر حکومت در همين يکی دو روز دست هايش را بالا نبرد و اعلام نکند که شرايط جهان را برای مذاکره پذيرفته است و به نحوی مشخص عوامل بحران موجود را برکنار نکند، ما در عرض سه ساعت حداقل سی درصد کل ثروت ملی مان را از دست می دهيم. آمريکا برای نشان دادن قدرتش ما را بسرعت فلج می کند. من نمی توانم بگويم که در همين لحظه بمباران آغاز شده است يا نه، ولی می توانم بگويم که ما وارد سکوت قبل از حمله شده ايم.

در اين وضع برخی نيروهای سياسی کشور نيز ترجيح می دهند که قدرت مرکزی نابود شود، تا در شرايط بعدی به يکباره همه چيز بر وفق مراد پيش برود. آنان نمی دانند که نابودی قدرت مرکزی در شرايط کنونی يعنی نابودی همه چيز. اگر پليس و ارتش و دولت در شرايط هرج و مرج و بی قدرتی قرار بگيرد، طوفان فروپاشی همه کشور را نابود می کند. بحث بر سر آمريکا نيست، بحث بر سر اين است که اگر قدرت حاکم بر سيستم اداری کشور از بين برود، بحران جرم و جنايت و ناامنی کشور را ويران می کند. حمله آمريکا نه تنها سيستم نظامی، بلکه کل صنايع و سيستم های ارتباطی و مکانيزم ها و روابط اجتماعی را به هم می ريزد.

در چنين شرايطی، بی آنکه باور داشته باشم آنچه می گويم ممکن است مقبول آقايان واقع شود، تنها به اين اميد که شايد آنان را متوجه راهی به سوی نجات کشور کنم، نکات زير را می گويم:

اول: آقايان هاشمی و خاتمی و روحانی، می توانند از طريق مراجعه به روحانيون قدرتمند کشور و از طريق مذاکره با نمايندگان مجلس، دولت را تحت فشار قرار دهند و به آمريکا و جهان نشان بدهند که اراده ای سياسی برای جلوگيری از جنگ وجود دارذ. مجلس در اين شرايط نقش تعيين کننده دارد.

دوم: موضوع اين نيست که ايران غنی سازی بکند يا نکند. موضوع اين است که ايران اعلام کند که غنی سازی را متوقف کرده است. حکومت ترجيح می دهد که غنی سازی را متوقف کند، اما اعلام کند که غنی سازی ادامه دارد، تا اينکه اعلام کند ما تعليق را می پذيريم، اما غنی سازی را ادمه دهد. معضل بزرگ اين است که حکومت ايران حاضر است جنگ را بپذيرد، اما در مقابل مردم حرفش را پس نگيرد. اين مشکل را بايد نيروهای عاقلی که به آينده کشور فکر می کنند در نظر بگيرند.

سوم: حکومت هنوز باور نکرده است که آمريکا ممکن است به ايران حمله کند، و باور هم نمی کند. من معتقدم بسياری از ايرانيان نيز هنوز باور نمی کنند که آمريکا ممکن است تا ساعاتی ديگر موشک هايش را شليک کند، در اين باور ملی، چند دليل روانشناختی وجود دارد:
۱) بسياری از افراد نمی پذيرند که ايران ممکن است مورد حمله قرار بگيرد، چون اگر چنين چيزی را بپذيرند، بايد کاری بکنند، اما آنان يا نمی خواهند يا نمی توانند کاری بکنند، به همين دليل با وجود ترسی که در دل دارند چنين وانمود می کنند که آمريکا حمله نمی کند.

۲) گروهی ديگر دوست دارند چنين شود که حکومت پيش از حمله کوتاه بيايد، آنان اين تمايل را به عنوان پيش بينی ای که نشانه ای برای اثباتش وجود ندارد، بيان می کنند.

۳) گروهی از نيروهای حکومتی و مخالف جنگ، گمان می کنند که اگرپيش از اينکه تلاش های شان برای متوقف کردن روند خطرناک فعلی به نتيجه برسد، به مردم هشدار بدهند که جنگ قريب الوقوع است، عملا تلاش های خود را بی ثمر گذاشته اند. آنان نيز در سکوت کامل بسر می برند.

۴) گروهی از مخالفان حکومت بدرستی معتقدند که آنچه باعث تحريک آمريکا برای حمله به ايران می شود رفتارهای حکومت است، آنان منتظرند تا آمريکا حکومت را نابود کند تا وضع کشور بکلی اصلاح شود. از سويی آنان نمی خواهند در صورتی که آمريکا درگير جنگ شد، دامن آنان آلوده رابطه با دشمن شود. از همين رو آنها هم در سکوت بسر می برند، هيچ نمی گويند و تنها منتظر ساعت صفر اند.

۵) گروهی از مردم ايران هم با ساده دلی گمان می کنند که چون خودشان و اکثريت ملت طرفدار حکومت نيستند و اصلا به سياست علاقه ای ندارند و هيچ انگيزه ای هم برای زندگی سياسی ندارند، به همين دليل آمريکا قطعا جنگی را آغاز نخواهد کرد که آنان لطمه ای ببينند، آنان ممکن است هراسی داشته باشند، اما نمی خواهند تا نرسيدن روز فاجعه خود را نگران کنند. آنان فراموش کرده اند که موشک ها و بمب ها فقط برسر نظاميان نمی ريزد.

دولت و حکومت ايران تا زمانی که جنگ را باور نکند، کوتاه نمی آيد. اين باور را يا ما با هشدارهای مان به وجود می آوريم، يا سياستمداران با تحليل های شان می فهمند و يا آمريکايی ها با پرتاب موشک های شان اعلام می کنند. از اين رو گمان من بر اين است که هر نوع سکوتی در اين شرايط انگشت های آمريکايی ها را به دکمه پرتاب موشک های شان نزديک تر می کند.

در اين شرايط هر کسی که می تواند بر افکار عمومی تاثير بگذارد، مسووليت دارد. چه آنان که ساکت مانده اند و هيچ حرفی نمی زنند، چه کسانی که با خوش بينی شان به توهم حکومت مبنی بر اينکه آمريکا جرات حمله به ايران را ندارد کمک می کنند، و چه کسانی مانند من که فروريختن موشک ها را هشدار می دهند مسووليت داريم. فردا، آثار و کلمات ما در حافظه ملت ايران می ماند، ما در مقابل هر کلمه ای که نوشته باشيم مسووليم.

جمعه ۲۹ دی ماه 1۳۸۵

Mercy az nA-lajbAziyeh Shabah va residan be ghArash.

Waghti dar dowreyeh KhAtami taghriban harfi hesab naboud ke dar rouz-nameha neweshteh nashe; blog-ha; menjomleh shabah ajib porkar va be ghowl-e Sina mast-o patil be dar-o diwar-e hasti darmipichidand va kholaseh nokteha valow be khordiye arzan; masalan gouz ya atseyeh KhAtami dar felan majles; az ghalam nemioftad.

Hala ke be ghowl-e Omid Milani Iran mirawad ta Fashizm khodash ra dar ghalebe AL-FONOUN tajrobeh bokonad; Anham be towr-e hatmi be ghowl-e hamou; doustan hawas-e bazneshasteh-gi be sareshan zadeh yeki pas az digari. Begzarim az inkeh dar donya sarf-e nazar az model-e hokoumat-hA osoulan blog-newisi ja va makAn-e khodash ra dArad. Blog rokn-e panjom-e Demokrasi ast

Be rasti ma Irani-ha dar kodamin jahAn zendeh-gi mikonim?! be har hal; benwis shabah-jan ke mabAdA rouzi ya rouzegari khodet az fotour va kaheliyeh khodat asabi va pesheyman beshi. Pas ba shabah ta AZADI va esghat-e akhAnid

آبنوس عزيز
البته می دونم منظورت چیه ٫ ولی آش پشت پا را برای مسافری می پزند که به سلامت و هر چه زودتر برگرده ٫ نه مهمان ناخوانده ئی که کنگر خورده و لنگر انداخته و به هر زبانی بهش میگی گورشو گم کنه خودشو به نشنیدن می زنه .
شايد بهتر باشه بگيم قراره مراسم شکرگزاری برای رفتن حکومت را در اين وب لاگ برگزار کنيم .
البته حالا اگه خود شبح نياد بنويسه که بابا چقدر بهتون بگم که من به اين چيزا اعتقاد ندارم :)

شبح عزيز اين وبلاگ تازه جا افتاده, مگر ميزاريم به اين آسوني ها خداحافظي بكني. قراره آش پشت پاي حكومت را توي همين وبلاگ بپزيم :)

همو که حرف از رفتن میزند
باید بدانی که هیچگاه نمیرود...

شبح جان،‌ديگه داره کم کم وقت مدرسه رفتنت مي شه ها!!!
بهرحال خوش برگشتي و مثل هميشه مهربان...

شبح عزيز ممنون از لطف تون . به قول دوست مون مرخصی برو ولی خداحافظی نه . شايد در طول ده ها سال اين بهترين وسيله ای بوده که به اش دسترسی پيدا کرده ايم . از دست دادن اين امکان که الان جای بزرگی در زندگی مون پيدا کرده واقعا حيفه وسيله ای برای زندگی کردن در زير سرکوب و له نشدن يافتن يارانی که انان نيز اين فشار را تحمل می کنند و اميد گرفتن و اميد دادن برای فردائی بهتر حيفه اين امکان را خود از ست بدهيم .

سلام شبح عزيز . خوش امدي . يعني از رهگذر ثاني هم خبري ميشه ؟

ولله چه عرض کنم. بیست و پنج روزه ننوشتی, حالا می گی می خواستی خداحافظی کنی حواست نبوده!
بی خیال بابا.

سلام شبح عزيز!
بالاخره هستي يا نيستي؟
ياد آن روزهايي كه مستانه مي‌جنگيديم بر سر هيچ بخير!
هر جا هستي شاد و اميدوار باشي.

شبح نازنین!
هم خوشحالم که هستی هم فکر می کنم کار عاقلانه ای می کنی اگه یه مدتی مرخصی بگیری... بهیچ کس بدهکار نیستی. زیر قید شرمنده گی ماها که دوستت داریم نباش.
اینکه شفاف هستی و حتا تپش قلبت را از لابلای کلماتت هم می توان حس کرد واقعیتی است غیر قابل انکار! اما دوست من زمانه بدی است
نمی دانم برای معرفی که کردی چه باید کرد همین قدر می دانم ما انقدر معرف حضور دوستان هستیم که نانا عزیز حتا می دونه لابلای ساندویج هامون چی هست و حسابش رو داره. بهرحال دیگه به شب یلدا بعدی چیزی نمونده پس باشه واسه بعد

ای ودکاهای تمام عالم به حلقت مردک

تو شرم نميکنی از خود
وقتی که نه به دار بود و نه به بار هی هرروز
يه مشت شر و ور مينوشتی ( از فعل مينويشتيدن مياد )
ولی حالا که منقل جيگرهای کباب کرده انسانی روشن شده برامان

ابدا و اصلا انگاری که رابينسون کروزوئه هستي رفتی معلوم نيست تو کدوم جريزه خراب شده ای
و حتی جمعه بدبخت را هم با خودت نبرده ای ای داغت به دلم مانده خرس گنده

بسه ديگه
هر روز بيا يه خطی بنويس خاک برسر خر
تازه ميهمانی ما مردم ايران شروع داره
ميشه تو کجای کاری ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟نانا

به به ! شبح جان
سلام و خوشامد :)