شبح عزيز!!
نه ، اگر چند نفر دور هم جمع شوند و کاری انجام بدن اسمش کانون نيست! کانون ، يعنی يک تشکيلات ثابت با افرادی با وظيفه های مشخص. آدمهای مستقل هم يعني آدمهايی که به کانونی وابسته نيستن و فقط برای يک عمل خاص همکاری ميکنن. کسی هم نميتونه کس ديگه ای رو دنبال خودش بکشونه، کسی اگر ميخواد با اون حرکت همراهی ميکنه، و اگر هم نخواد نميکنه. اگر هم بخواد خودش طومار مي نويسه. حتی اگر این جمله معنیش این باشه که ماوابسته به پنلاگ نیستیم !! باز هم معناش دشمنی نیست. اين روش درستی نيست که با گفتن"اينها مخفی هستن و معلوم نيست چطور بيانيه می نویسند و از طرف کی انتخاب شده اند" اصل حرکت رو ناديده ميگيری! تو خودت خوب می دونی که کسی اينجا هدف شخصی نداره و متاسفم از اين برداشتت. و از همه بيشتر متاسفم که به جای اينکه به مديار فکر کنی ، و به اينکه الان به اين حمايت احتياج داره، به اين فکر می کنی که عاقبت پنلاگ چی ميشه!!

دوستان به اصل دهم منشور توجه کنيد:
هم‌كاریِ وب‌لاگ‌نویسان در كانون با حفظِ استقلالِ فردیِ آنان بر اساسِ اهدافِ این منشور است.

آريا جان!
تو خودت که استادی خاک و خاشاک‌اش را کنار بگذار و جوهرش را درياب!
منيت! فرديت نيست. منيت يعنی همين که من از سبيل فلان کس خوش‌ام نمي‌آيد و به دليل خودخواهی‌ام مي‌زنم زير همه چيز!
و اتفاقا در حرکت‌های پوپوليستی و توده‌وار است که فرديت نابود مي‌شود. بايد پشت سر گله بيفتی و هر بار بنا بر مصلحتی خودت را سانسور کنی.
ما می‌توانی فرديت خود را حفظ کنی و در نقاط مشترک‌مان کار گروهی انجام بدهيم پن‌لاگ براساس چنين هدفی بنا شده است.
جالب است بداني ما در پن‌لاگ عضو روحانی داريم و خب انواع آدم‌های جور وا جور ديگر که اين‌ها حول منشوری گرد آمده‌اند.

نسرين عزيز!(8)
دقيقا همين است که تو می‌گویی. فردپرستی ضد فرديت است. اتفاقا در فردپرستی است که فرديت آدم‌ها نابود می‌شود. حزب‌پرستی که آن هم مذموم است باز يک درجه بهتر است چون تو می‌توانی در حرکت آن حزب نقش داشته باشی اما در حرکت يک فرد که فقط عده‌یی احسنت‌گو مي‌خواهد چه نقشی مي‌توان داشت!

دختر همسايه‌ی عزيز!(6)
اگر خوب به حرف من دقت کنی (و البته زبان الکن من بی‌شک مانع اين دقت بوده است) دارم همين را مي‌گويم. حرکت‌های به‌ظاهر مستقل عملا به کجا کشيده مي‌شود به همان انقلاب 57! يعنی همه در يکی يا چندتا حل شدن. وحدت آگاهانه يعنی اين که تو فرديت را فدا نکنی و فرديت خودت را حفظ کنی و با اين فرديت حفظ شده عضو حزب يا گروهی شوی تا وقتی که ساختار آن حزب و گروه دموکراتيک باشد يعنی عقايد افراد در کل منعکس شود اين بهترين و مدرن‌ترين شکل کار است. اما روش‌هاي پوپوليستی اين گونه است که می‌گويند چون و چرا نکن زير اين تومار را که "ما" امضا کرده‌ايم امضا کن! اما مثلا در پن‌لاگ کميسيونی وجود دارد به نام کميسيون بيانيه‌ها و هر کس خواست مي‌تواند عضو اين کميسيون شود و در نوشتن بيانيه‌یی مشارکت داشته باشد بعد اين بيانيه به شورای دبيران مي‌رود در آن‌جا هم روی آن بحث مي‌شود و رای گيری می‌شود و متن نهایی منتشر مي‌شود. حالا ممکن است من با بيانيه‌یی مخالف باشم اما چون شورای دبيران با رای اعضا انتخاب مي‌شود اگر تعداد اعضای که با شورای دبيران مخالف هستند اکثريت را تشکيل بدهند شورای دبيران را خلع می‌کنند و شورای دبيران ديگری را به جای آن انتخاب می‌کنند.
اما در حرکت‌های پوپوليستی تو بايد هر چه ديگران جلوی‌ات گذاشتن قبول کنی تازه اگر هم اين کار را نکنی متهم مي‌شوی به وحدت‌شکنی!

شبح جان
به گمانم در مورد جمله ماقبل آخر تو در مورد فرد پرستی و ... بعضی از دوستان برداشت های اشتباهی کرده اند و شايد بد نباشه که در اين مورد توضيحی بدی . اگر چه از ديد خود من تو از "فرد پرستی" نوشته ئی نه از "فرديت گرائی" و این دو با هم فرق دارند !
عمل کرد پن لاگ هم که خود تو از مؤسسین آن هستی هم خودش گواه این مسئله است . يکی از ويژه گی های برجسته ی پن لاگ به نظر من همين نکته است که اعضای آن دارای گرايش های فکری گوناگونی هستند و پن لاگ همانطور که بر حول محور آزادی بيان تشکيل شده در مورد اعضايش هم به همين اصل پايبند بوده و هست که هر يک آنطور که می خواهند و می انديشند در وب لاگ های شخصی خود بنويسند و تنها منشور پنلاگ و دفاع از حق آزادی بیان است که اعضا را به هم پیوند می دهد و بس !

شبنم عزيز!(1)
حرکتشون به چی وابسته است؟ کانون که شاخ و دم ندارد. اگر چند نفر دور هم جمع شوند و کاری را انجام دهند و اسم کانون روی خودشان نگذارند کانون نيستند؟
می‌بينی اين ميان پارادوکسی در ميان است.
وقتی مي‌گويند "ما" آدم‌های مستقل! خب اين "ما" چيست؟ به جز اين که گروهی است و تشکيلاتی؟ اما فرق‌اش با جایی مثل پن‌لاگ اين است که پن‌لاگ اساسنامه و منشور اعلام شده‌یی دارد و معلوم است شورای دبيران‌اش چه کسانی هستند و معلوم است که چگونه برای نوشتن بيانيه يا توماری تصميم می‌گيرند اما اين‌ها مخفي هستند معلوم نيست کی هستند و چگونه بيانيه‌یی را مي‌نويسند از سوی چه کسانی انتخاب شده‌اند.
اين همه تاکيد که "ما" مستقل هستيم برای چيست؟ جز به اين منظور است که ايجاد تشکل را نفی کنند؟
جز برای اين است که می‌خواهند هميشه عده‌یی را دنبال خودشان بکشانند بدون آن که آن عده حق انتخاب داشته باشند و بتوانند در نوشتن بيانيه‌ها و تومارها مشارکت داشته باشند؟

شبح عزیز من تا جاهایی با نظرت موافقم اما....... من و ما و مردم ما ....همه بايد ياد بگيريم که همه به هر صورتیکه که میخوان حق بیان و عقیده و انتخاب راه دارن ..... ...حالا اگه اين از طرف گروهای اگاه حمايت شد به معنی اينه که اون گروه به حق همه احترام ميذاره و من طرفدار اون گروهم.....اما تا وقتی که گروه ميخواد راه و چاه رو به من نشون بده و بگه اینطوری اگه راه بری میخوری زمین....من فکر ميکنم به فرديت من احترام نذاشته....گروه درست اونه که به فرد فرد و راه های تک هم احترام بذاره....بعد در مرحله دوم به جمع .....ولی اگه همه قرار باشه خودشون رو زير علم گروه جمع کنند که دوباره ميشه انقلاب ۵۷

از اين جمله :" آگاهی و وحدت آگاهانه و دوری از حرکات پوپوليستی و توده‌وار تنها و يگانه راه نجات ماست. فردپرستی‌ها و منيت‌ها و عقده‌های شخصی دشمنان آزادی و دموکراسی هستند" ......

این جمله خطرناکیست!!!!!
ميشه بپرسم پس حق فرديت اينجا کجا رفته؟؟؟ اگه من نظری غير اين داشته باشم ( بر فرض) بايد کی رو ببينم.
:-))...
به حق من هم فکر کردی؟؟؟

... بعضی وقتها مباحثی را طرح می کنی که هر گوشه ای از اون، صدها چون و چرا داره. مطلب نوشتنات شده عین غذاهای هندی. ای شبحی ناز. آنقدر فلفل « سرمایه داری و طبقات و زحمتکشان و روابط تولیدی و مترقی و توسعه و امثالهم » در آن می ریزی که اصلا نمیشه مزه ی غذایی را که پخته ای چشید. ای خوب من!. آخه مرد نیک!. اگه تو همون « کاپیتال » مارکس را به زبان الکن « مرحوم اسکندری »، دقیق خونده و هضم کرده بودی، دیگه نبایستی اینقدر سطحی نویس از آب در میومدی در تحلیل معضلات ایران. « کاپیتال و سیستم کاپیتالیستی »، جان من، صدها زیر و بم داره که به انواع و اقسام دانشهای کاربردی و تئوریک مجهزه. اینکه تو مملکت ما، یه قشر عوضی به نام بازاری سیاقی نویس و هزاران واسطه چی دزد و سارق در یک بده بستان مافیائی جمع شده ان، نمی توان نتیجه گرفت که جامعه ی ما درگیر « مناسبات کاپیتالیستی » می باشه عزیز جان. اون مسئله ی عدم شکل گیری احزاب در مملکت ما، ریشه اش برمی گیره به اینکه تمام گرایشهای حزب ساز در میهن ما بر خلاف و در تضاد گوهری با باختر زمینیان، هیچگاه برخاسته از بستر فرهنگ ملت ایران نبوده اند. یه عده روشنفکر – به تعبیر خودت؛ نه نگرش من – از سر سوز و گدازهای فردی و چه کنم چه کنم های روزمره و به قول معروف از بیکاری سوزن به تخم خود زدن، به ساختن توهمی به نام حزب و سازمان رو آوردن که نتیجه اش سوای فلاکت مضاعف برا ملّت و لت و پار شدن بانی و باعث آن احزاب، چیز دیگری به دنبال نداشته تا امروز. فرض کن تو مملکت ما دل شبحی ناز و دیگر رفقا برای طبقه ی « پرولتاریا » غنج می زنه و کبابه. خب!. اگه قراره حزبی پاسخگوی فلاکت مثلا این طبقه – به تعبیر خودت؛ نه تعبیر مارکس - باشه، نباید به افکار آخرین رسول قوم بنی اسرائیل ( = کارل مارکس و صحابه اش ) چسبید؛ بلکه باید گشت و دید که فرهنگ مردم ایران به تعبیر تو و من برای فریاد رسی، کدامین ایده را پرورانده اند.؛ یعنی منظورم ایده ی « داد » می باشه. اونوقت آدمهایی مثل تو و رفقای حکاکا بایستی به جای دمیدن در شیپور خانه خراب کن مارکس به شعله ور کردن هیزم « داد » همّت کنن که برای ایرانی سبقه ای به قدمت تاریخ و فرهنگش داره عزیزم. این تا اینجا. مسئله پنلاگ درست کردن و شعارهای تکراری. باید عرض کنم که بر خلاف نظرت، دقیقا « آزادی و دمکراسی »، زمانی پدیدار می شود که تک، تک ما ایرانیان، « فردیّت و شخصیّت و زبان فکری خود را » بزائیم و بپرورانیم و برای رایزنی در باره ی معضلات میهن به همعزمی و همفکری و همآزمایی و همدردی رو بیاوریم. کوبیدن فردیّت با برچسبهایی مثل خودپرستی و منیّت، خطای بسیار عظیم است دوست عزیزم. ما چوب این کوبیدنها را هزاره هاست که داریم می خوریم. اصل، همان « زایش و پرورش و حسّ مسئولیّت پذیر فرد فرد » ماست؛ نه وحدتگرائی و فریب کلیّتی را خوردن که هیچگاه گره گشای ما نبوده. در ضمن این را نیز تاکید کنم که ایرانی کلا، موجودی « تکرو » می باشه حتّا اگه کمونیست دو آتشه باشه. میگی نه!. برو قشنگ بشین « شاهنامه » را از نو؛ ولی عمیق بخون. ///

من ایرانیم آرمانم شهادت!!

شبح جان.
بحث خوبی را باز کردی من در فرصتی ديگر به ريشه های تاريخی اين متشکل نشدن وضعف در تشکل یابی و یا به عبارتی تشکل گریزی ايرانيها برميگردم.

اتفاقا ديروز در جمعی دوستانه در لندن با حسین درخشان دقیقا همین بحث رو داشتم ! ولی متاسفانه در شعار همه آماده هستند ولی در عمل انگار هر ايراني دوست داره برای خودش پادشاه و ولی فقيه و ..باشه و همه دوست دارن رهبر باشن !!!
امید دارم که روزی ایرانی ها کار جمعی و اهمیت متخد شدن رو یاد بگیرند
متن بسیار کاملی نوشتی .

شبح عزيز، گاهی هم کسانی اصولا نميخوان کانونی به وجود بيارن! فقط ميخوان يک حرکت خاصی رو انجام بدن! و اعلام ميکنن که حرکتشون به کانونی وابسته نيست! اينها هم همونقدر حق دارن!