آه تو می دانی مرا سر باز گفتن کدام سخن است. از کدام درد.

شبح عزیزم . امروز بعد از هفته ها رمل و اسطرلاب فراوان اومدم به وبلاگت .خوشحالشدم خیلی.

ترانه‌ی نازنين!(44)
نازنين‌ترين. بارها بارها اين شعر شاملوی عزيز را با خود زمزمه کردم و به‌جای بامداد "شبح" را گذاشتم. تو تله‌پاتی می‌دانی؟ خلاصه مرسی شنيدن‌اش از زبان تو جلوه‌ی ديگری داشت.
شراگيم عزيز!(45)
من توضيح کلی دادم و ارتباطی با نوشته‌ی تو نداشت. من نه نااميد هستم نه بدبين شايد کمی بداخلاق شده باشم البته اين بداخلاقی را می‌توانی به حساب پيری من بذاری. اگر جمله‌ی مرا دوباره بخوانی متوجه می‌شوی تنها چيزی را که به تو منتسب کرده‌ام "گوشه و کنايه" زدن است نه چيز ديگری. در مورد دوستان و دشمنان بايد بگم... بگذريم.

اه...!! شبح تو چقده بد اخلاق شدی...تهمت چيه؟ مزدور کيه؟ فخر فروشی کجا بود؟
گوشه کنايه کودکانه...!؟ حالا گيرم من بد منظورم رو بيان کرده باشم...يعنی من خواسته باشم مساله ای رو که برام جالبه(نه از اون جهاتی که تو به خود گرفته ای) رو اينجا بنويسم...(جالبی اين مطلب در اين نکته بود که با وضع به وجود آمده آدم(شبح!) ميمونه که از شنيدن چنين خبری بايد خوشحال بشه يا ناراحت!)
و تو سريع جبهه گرفتی که اله و بله...!
جون شبح يه چيزی رو جدی ميگم...ميدونی اخلاقت شبيه کی شده؟ شبيه بابای من بعد از انقلاب!... اون موقعی که به همه چیز و همه کس بد بین شد...حالا نمیدونم علتش پیری بود یا ضربه هایی که انقلاب بهش زده بود...حالا بیشتر نمیتونم توضیح بدم که الان اگه مادرم همینو هم بخونه جِرَم میده که چرا اسرار هویدا میکنی...!!؛)
ولی نکن این کارو...ادای پیرمردای شکست خورده رو در نيار...به جان شبح چند وقته حس ميکنم با دشمنانت مهربان تری تا با دوستات...!
راستی...ممنون از توجهی که به شعرم داشتی...همونجا چند خطی برات نوشتم...

- نظر در تو مي كنم اي *شبح
كه با همه ي جمع تنها نشسته اي!

- تنها نشسته ام؟
نه
كه تنها فارغ از من و ما نشسته ام

-نظر در تو مي كنم اي*شبح
كه چه ويران نشسته اي

-ويران؟
ويران نشسته ام؟

آري،
و به چشم اندازٍ اميد آباد خويش می نگرم.
«شاملو»

* بامداد

داريوش جان!(31)
مرسي مثل هميشه حق با تو بود درست‌اش کردم.

شراگيم عزيز!(40)
نظر تو چيه خوش‌حال شدم يا ناراحت؟
در اولين واکنش‌ام به موضوع فيلترينگ و بعد از ديدن واکنش‌های کودکانه از طرف بعضی‌ها نوشتم بدترين کار اين است که موضوع فيلترينگ را بکنيم عاملی برای فخرفروشی يا تهمت زدن! يعنی از يک سو راه بيفتيم و به مخالفان خود که سانسور نشده‌اند بگوييم "شما مزدور رژيم هستيد يا برای رژيم خطری نداريد وگرنه فيلترتون می‌کردن!" و از طرف ديگه فيلتر شدن خودمون توسط رژيم را به دليل نوشتن مطالب مشعشع و درست بدانيم!
در همان نوشته يادآور شدم که فيلترينگ رژيم هم مانند بقيه کارهاش حساب و کتاب روشنی نداره. به هر حال اگر قصد گوشه کنايه زدن بود که زدی اما پاسخ من برای روشن شدن موضوع بود ديگر يادگرفته‌ام به گوشه کنايه‌های کودکانه پاسخ ندهم.

دِ...! اصلا یادم نبود نباید برات کامنت میذاشتم...هنوز از خر شیطون نیومدی پایین؟

راستی...جسارته شبح جان...ولی من از سپهر گستر اينترنت ميگيرم و داتک...با اينکه هردوشون خيلی از سايتها رو فيلتر کردن ولی خوشبختانه يا متاسفانه من تا به حال برای ورود به سايت شما مشکلی نداشتم...!
نميدونم خوشحال شدی الان يا ناراحت...!؛)

اين شبح م که حسااااس...!:)

ما که دلتنگ و عاشق و معشوق و شيفته و مجنون بيابان گرد و ديوانه بدون عقل بوديم شبح جان ...ديگر چرا باز هم تکرار کردی و دردم را فزونتر ساختی ؟

ما که دلتنگ و عاشق و معشوق و شيفته و مجنون بيابان گرد و ديوانه بدون عقل بوديم شبح جان ...ديگر چرا باز هم تکرار کردی و دردم را فزونتر ساختی ؟

( بر آن بام ، /
آن كاج ، /
آن نسترن ، /
به جز بازي ِ برف ِ خاموش ، نيست . /
من از برف ِ خاموش ، خاموش تر ! /
نه برف ، اين غبار ِ فراموشي است /
كه پيچد جهان را به شولاي خويش /
من اين جا ، درين پرده پرده غبار /
شوم لحظه لحظه ، فراموش تر ! == فریدون مشیری )

شبح جان تو دلتنگ ميتونی باشی ولی ناامبد هرگز............... شبح به اين نااميدی اصلا هم نوبر نيست............................. جويای راه خويش باش از اين سان که منم... در تکابوی انـســــان شدن در ميان راه ديدار ميکنيم حقيقت را ...ازادی را... خود را ... در ميان راه ميبالد و به بار مينشيند دوستيی که توانمان ميدهد تا برای ديگران مامنی باشيم وياوری... اين است راه ما....تو و من.

سلام شبح عزيز
جدا کامنت دونی به اين باحالی نوبر والا...
آدم مياد اينجا خستگيش در ميره...
پراز متنهای زيبا و دلنشين...

راستی رهگذرجان ... کجا به سلامتی.؟
نميای بريم بزنگان ؟ امروز عصر داريم راه ميافتيم....

این حرفهای قلبت بود یا مغزت؟به نظر من این احساس تو بود با اون دل و مغز/نمیشه تفکیک قائل شد/مغز با اون کبکبه و دبدبه اون بالا اتفاقا شدیدا تحت تاثیر قلبه/به زمزمه های دل گوش میده و به دست و پا فرمان/من تموم اعضای بدنمو دوست دارم و واسشون ارزش یکسان قائلم/اتفاقا درآدم شهری که ما هستیم قلب تنها شهروندی ست که با سرپیچیهاش زندگی رو زیباتر میکنه و انگیزه ای میشه واسه پیش رفتن/منم دلتنگم / دلم لک زده واسه یه ذره روشنایی/یه ذره نور/اما دلم روشنه/مایوس نیستم/امیدوارم.

آری
رفيق راه
ترانه‌‌یِ دلتنگی‌یِ شبح را
با خود خواهم برد!

ترانه‌ شاد
که آن بالا بالاها نشسته است
و از بالا به ما نگاه می‌کند
و مرا برمی‌گرداند
به دوران اندوه‌ها و شادی‌های‌یِ کودکی‌ام
مرا به یاد آن دختر بچه‌یِ شیطانی می‌اندازد
که ته کوچه‌یِ ما می‌نشست
و اگر من
گاهی
نگاهی، نوازشی، بوسه‌ای طلب می‌کردم
سرش را بالا می‌گرفت
لب‌های‌اش بر هم می‌فشرد
و جوری که بشنوی و نشنوی
می‌گفت نه!

و من چقدر دوستش داشتم.

ترانه‌ شاد
می‌گوید
نه، من با تو هم‌راه نمی‌شوم
می‌خواهم «پیاده» طیّ طریق کنم
هرگز
سوار این ژیان قُراضه‌یِ تو نخواهم شد!

این ترانه‌بانو
آخرش
با این پیاده طی طریق کردنش
مرا چون مجنون
آواره دشت و صحرا خواهد کرد
و یا چون فرهاد
به کوه‌کنی واخواهد داشت.

می‌گویم
آخر ما در قرن بیست و یکم زندگی می‌کنیم
دیگران با موشک
و با سرعت نور طی طریق می‌کنند
لیلی‌بانو!
شیرین‌بانو!
ترانه شاد!
تو هنوز می‌خواهی پیاده طی طریق کنی؟

باورکن
همین ژیان قراضه‌یِ من
ما را بس است
اگر کمی احتیاط کنیم
و خوب برانیم
تمام بادها و طوفان‌هایِ هزار گردنه‌یِ منجیل را
پشت سر خواهیم گذاشت.

باز لب‌های‌اش را بر هم می‌فشرد
و با گره اخمی بر ابرو می‌گوید
نه! نه! نه!
من با شما «روشنفکران» هم‌راه نخواهم شد!
می‌گوید
من ماهی‌ام، نهنگم، عمانم آرزوست
و پایِ پیاده
راهی‌یِ پهنه‌یِ دریاها می‌شود.

من
کوله‌باری از اندوه بر دوشم
ترانه‌یِ دلتنگی‌یِ شبح
تنها رفیق راهم را
بر می‌دارم
و با ژیان قراضه‌ام راهی می‌شوم.

به جاده چشم دوخته‌ام
باید چهارچشمی به جلو نگاه کنم
مبادا منحرف شوم
راهی بس پُر مخافت است
و به سادگی می‌توان از بی‌راهه‌ها سر درآورد!

اما دلم پیش اوست
دست خودم نیست
بی‌اختیار چشم از جاده برمی‌دارم
و به این طرف و آن طرف نگاه می‌کنم
آخر
ترانه‌بانو گفته
در راه ممکن است
گاهی هم‌دیگر را بیابیم!

نه، بی‌هوده تلاش می‌کنی، ...
... نه، اين قلب شايسته‌ی اين جسم زبون نيست...
دو تا ویرگول ناقابل و یک غذای عذا شده ! (شایدم اشتپ میکنم! هان؟!)
-------------
با این نوشته شمای دوست، چنان ام کنون که همی باز توانم دگرگون شوم، زنهار ای زمانه، که روز مبادا فرا رسد.
این هم ناله ای چند از قلب پاره :
چگونه ست، آنگاه که اين تن ِ فرتوت و نزار سودائی در سر میداشت، اين من بودم که به زیر آماج هجمه های ارتجاع له ميشدم! و فريادهاي "بوالهوس" "بوالهوس" ِ نامردمان مرا از تپندگي شادانه ام بازميداشت و بر تپندگي روزمرگي يم مي افزود.
پس آنگاه، که دردی دوا و يا که نيازمندی بي نیاز ميشد، همگان مردمانِ هميشه بي فروغ ِ خود را چنان تنگ، و دهان هميشه بسته خود را چنان باز ميكردند و ميگفتند : "العاقلا اشارت! " ، که من در دم می مُردم!. و چنان غرق در تپندگی روزمرگی یم میشدم که گوئی از ازل نبوده ام.
تقديم به دوستان همنوا

سايه‌ی عزيز!(25)
فعلا که اين قلب و مغز اسير اين دست و پای ناتوان است!

ره گذر ثانی عزيز!(22)
چو از اين کوير وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه‌ها به باران
برسان سلام ما را(شفيعی کدکنی)
شرمنده که چيز قابلی نداشتم توشه‌ی راه‌ات کنم.

سلام از آشناييتون خوشحالم

kheili doostetan darim. binahayat.

kheili doostetan daram. kheili

حالا الان مشکل کجاست؟
مغز مصلحت‌انديش یا قلب عاشق؟

ره گذر عزيز آماده سفر ۲۲

ترانه دلتنگی را برای «دوست» مي توان خواند. برای « دوست» ساز کوک نشده هم می توان زد/ نواخت و دوست ديگر سرود پرواز را و خروش دريا را می خواند و می خواند و می خواند تا ترانه خوان دلتنگ هم خوان آوازش شود!!
هر كجا هستي شاد باشي!!

شبح جان زيبا بود. دلتنگی هم از نوع دنيای اشباح چه زيباست!

گه‌گاه یک ترانه‌یِ دلتنگی
سینه‌های‌مان را
یرای خواندن سرودهای مبارزه
آماده می‌کند.

پیشترها نوشتم
تقسیم دلتنگی با دوست
آن را هزاربار کم می‌کند
و تقسیم شادی با دوست
آن را هزاربار افزون می‌سازد.

پس شبح عزیز
ترانه‌های دلتنگی‌ات را هم برای‌مان بخوان
هم‌چون ترانه‌های شادت!

یک دو هفته‌ای از دوستان مرخصی می‌طلبم
و با خودم کمی از ترانه‌یِ دلتنگی شبح را
به سفر می‌برم
می‌دانم
رفیق راه خوبی خواهد بود
این ترانه‌یِ دلتنگی‌یِ شبح!

إرنستو عزيز ۱۳

كنجكاو شدم( كنجكاو جان ببخشيد منظوري ندارم) اين خبر بد چيه كه تو هم شنيدي؟؟ خوبه كه ما ۱۳ و نحسي حاليمون نيست وگرنه همون شماره ات خودش کافی بود.:)))

زيتون عزيز!(11)
تلاع به معنای ابری گرد و غباره حالا اگه معادله‌شو حل کنی به ابر می‌رسی.
راستی به خانم مسرت سلام برسان اگر خواستند ايميل‌شان را به بده تا ايميلی چهت تشکر و پاره‌یی توضيحات روانه کنم.

شبح نازنين!

گفتم که:
ننشينيم که يأس
شوقــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمان را ببرد

زندگی ميل و تماشا دارد
چه كسي جرأت حاشا دارد؟ « مينا اسدی»

چه خنگ شدم!!
يه مثلي بود كه مي گفت:

دست شکسته بکار ميرود
اما دل ش....
همون بهتر که يادم رفته

اين حرفها و ادبيات مال ما نيست!!

اين يکی را می نویسم که «از هزار حرف ناگفته» برداشت کردم ( خيال کردم محصوله)
علي جان با اجازه!

«گیرم که در باورتان به خاک نشستم
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید ؟

گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای
پرواز را علامت ممنوع می زنید
با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید ؟

گیرم که می زنید
گیرم که می برید
گیرم که می کشید
...
...
با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید ؟»

شبح جان براي اين متحد شدگان نا فرمان سرود مبارزه بايد خواند نه ترانه دلتنگی!!

شاد باشی رفيق!!! ترانه

سلام ... بخاطر همین در سینه حبس شده که فرار نکند وگرنه کی از روی میل حاضر هست با این بشر بماند!!!؟؟؟

هیچ...هیچ... و باز هم هیچ...

شبح عزيز ما!
قلب فروزان دانکوی کورگی را خوانده ای؟

شبحي نازنين چقدر دلتنگ شدم وقتي سايتت رو فيلتر كردن. ولي نبايد ضعف نشون داد. ما هر كاري كه از دستمون بر بياد مي كنيم. حتي اگه كمترين كار يعني تنها نوشتن باشه.

اما به نظر من: بجوی! جستجو کن! شوق رهایی در همه ما هست..بالاخره درست می‌شه!
شبح جان معنی تلاع رو نفهمیدم..

شبح جان تو لینکدونی اسم خانوم مسرت امیرابراهیمی رو نوشتی سرمست امیر ابراهیمی:)) البته سرمست هم قشنگه ها:)

به اِرنی؛

عماد افروغ، رئيس كميسيون فرهنگي مجلس گفت: شادي و خنده، يكي از
راههاي تخليه هيجانهاي انساني است و بايد درباره اهميت اين كار تجمع و نشست هايي
داشت. ما بايد براي خنده و شادي در كشورمان، كاركرد
متناسب با فرهنگمان تعريف كنيم
و در اين راه، ابتدا
بايد ببينيم ائمه اطهار ما در مورد شادي و خنده چه ديدگاهي
داشته اند و اين را از احاديث و روايات استخراج كنيم.
 

شبح جان :

به قول شاملو :
یگانه بود و هیچ چیز کم نداشت

قربانت
علی ن

شبح جان نازنين از قلبت نهراس، تنها قلبت است که به تمامی از آن توست و نه مغز مصلحت انديشت. قلبت را به داوری بنشين و بگذار عاشقانه و به شوق رهايی حتمی بتپد.

ببين شبحی همين جوری مينويسی که به فارسی نوشتنت حسودیم ميشه ! از ۱۰۰ تا شعر بهتر بيان کردی..می دونی چند بار اين متن رو خوندم ...
عاليست فقط همين .

ايام به کام

به چرک می نشيند خنده
به نوار زخمبنديش ار ببندی
رهايش کن -رهايش کن

خنديدن را هم برای چیزی اختراع کرده اند
سخت نگیر رفیق

زيبا بود.

چرا چنين همه با هم متحد شده‌ايد تا اين خادم خاموش و تپنده را منکوب کنيد و به بند کشيد؟
از این دست -چرا ها- خيلی زياده اما -چون ها-خيلی کم.

ممنون و متشکر

چرا دلتنگ؟

پس این ترانه ای که باد میخواند از آن توست.
و آسمان ....
این آسمان پر ستاره ....
و...
مگذار ... مگذار چنین شود... دلتنگ مباش که رهایی از ماست و به قلبت بگو به شوق آن بتپد که دیری نمانده است....
و بدان که هرگز بیهوده تلاش نمیکنی. از پای منشین . آماده شو تا دیگر بار و دیگر بار دام باز گستری...

۶ بار خوندم و هر بار بيشتر لذت بردم...دست مريزاد..روزبه