هر انديشه اي را که بر روي برگ کاغذ می‌نويسم
آن انديشه، پيش از به کلام در آمدن
« تجربيات » مرا می‌پرورد
و سپس مغزم، شيره‌ي جانم را می‌مکد
آنگاه نيروي آفرينندگي ام از نوک قلم، مرا واژه به واژه
مي‌زاياند و پيکر مي‌دهد.
من، خدايي هستم
که قطره، قطره پديدار مي شوم.
شعر از آريابرزن زاگرسی با تشکر از محبت‌های‌اش