پولاد آزادی زنگار ندارد. (لنگستون هيوز، احمد شاملو)

دو سال پيش بود که در مجلس ختمی (سال‌هاست که مجلس ختم ديدارگاه‌مان شده است!) او را ديدم تازه از زندان آزاد شده بود، تکيده و بسيار رنجور اما با روحيه مقاوم وخوب، چند ماه پيش دوباره ديدم‌اش در خيابان از مجلس ختم! می‌آمد. اين‌بار سلامی کردم و احوال‌اش را پرسيدم و از پرونده‌اش سوآل کردم که گفت منتظر بازدداشت است و بلاخره بازداشت شد.
احمد زيدآبادی نام نيکی در بين روزنامه‌نگارانی است که به اصلاح طلب مشهور شدند اما وابسته به جناح‌های قدرت نبودند به همين دليل بی‌پناه‌تر از آنان هستند. هر چند خاتمی و ياران‌اش در حمايت‌کردن از خودی‌های‌شان هم بسيار ضعيف و بی‌خاصيت هستند آن‌قدر که نتوانستند از نوری و گنجی و عبدی نيز دفاع کنند و آنان نيز سال‌ها در زندان ماندند يا مانند عبدی که تئوریسين‌شان بود به توبه نامه نوشتن وادار شدند. اما زيدآبادی‌ها از آنان بی‌پناه‌ترند و هيچ دفاع جدی‌یی از آنان نمی‌شود. زيدآبادی هم بازداشت شد و احتمالا در اين روزها تعداد ديگری هم بازدداشت خواهند شد و خانواده‌های بسياری چشم انتظار خواهند ماند. اکنون مانی فرزند سينا مطلبی تنها نيست فرزند شيرخواره‌ی احمد هم در کنار اوست و ده‌ها و صدها خانواده و کودک ديگر چشم انتظار آزادی پدران و مادران و خواهران و برادران‌شان هستند. تا کی اين ميهن بايد زندان بزرگی باشد برای صادق‌ترين فرزندان‌اش.
اوضاع کشور نابه‌سامان است و هيچ کس به فکر اين سرزمين در زنجير نيست. مردم خاموشانه از عنايت "خدا" نااميد شده‌اند و بر لطف "شيطان" چشم دوخته‌اند اما دريغ و درد که سرنوشت آنان را "نه خدا و نه شيطان" که تنها و تنها خودشان رقم خواهند زد. سرزمينی را که گورستان به‌ترين فرزندان‌اش شود آينده‌ی درخشانی مقدر نيست.
اين روز‌ها در گره‌گاه تاريخ سرزمين‌مان ايستاده‌ايم اگر هوشيارانه و دلير کاری برای نجات سرزمين خويش نکنيم و گيج‌ومنگ سرخويش گيرم، هم سر را از دست می‌دهيم هم شرافت انسانی خود را، قد راست کنيم و، هوشيار و دلير، استوار گام برداريم که فقر و حقارت سزاور مردمی که به‌ترين فرزندان خود را فديه آزادی کردند، نيست. مپسنديم چنين شود.

يادداشتی برای عزيز در بند دکتر احمد زيدآبادی
بيانيه انجمن اسلامي اميركبير در رابطه با بازداشت زيد آبادي