يک پدر و مادر آمريکایی که می‌توانند شرمنده نباشند.
تشنه‌گی هول‌انگيز کوير را گونی و هراس گم‌گشته‌گی در جنگل را کوره‌راهی و اقيانوس رعب‌انگيز را، در آسمان تاريک شب، ستاره‌یی؛ به انتها می‌رساند. اگر قافله‌ی بشريت در اين راه‌های پرپيچ‌وخم از منزلی به منزل ديگری رفته است نه دليل ماهر داشته است نه رفيق هم‌راه. سنگ‌چين‌های کنار راه راه‌نما بوده‌اند.
راشل کوری Rachel Corrie يکی از اين سنگ‌چين‌هاست. او که در اوج جوانی و زيبایی جان خود را فدا کرد تا بولدوزر‌های ويران‌گر ارتش اشغال‌گر و سفاک اسرائيلی خانه‌ی پزشکی در نواره غزه را ويران نکنند نشان داد آمريکایی با شرف هم در اين روزگار سترون به‌هم می‌رسد.
گل‌کوی عزيز شرح کامل ماجرا را نوشته است.
اينجا هم صفحه‌ی اختصاصی راشل کوری است.
سايت روشنگری هم در باره‌ی او نوشته و عکس‌های اين دختر دانش‌جوی جسور را که در زير بولدوزر صهيونيست‌ها له شد به هم‌راه بيانيه‌ی پدر و مادر او درج کرده است.
انسان اگر هنوز بر اين کلوخ سرگردان نفس می‌کشد به همت راشل کوری‌هاست که اگر آنان نبودند حماقت بوش‌ها تا کنون هزار بار اين کلوخ را از مدار خارج کرده بود و چيزی جز ويرانه بر اين خاک و سنگ و آب باقی نمانده بود.